Ik ben zo’n type dat graag voorbereid is. Als M. en ik op vakantie gaan, fungeer ik als reisgids omdat ik van tevoren zowel de route als alle bezienswaardigheden uit m’n hoofd heb geleerd. In onze koffers ontbreekt niets omdat ik uitgebreid heb uitgezocht wat we allemaal nodig zouden kunnen hebben op de plaats van bestemming. Ik zoek alles uit via internet. Dus bij mijn zwangerschap doe ik precies hetzelfde. Ik maak een kort lijstje wat ik allemaal moet regelen. Een lijstje op papier uiteraard, zodat je lekker kunt doorstrepen als iets gedaan is. Deleten in een digitaal lijstje geeft toch niet dezelfde voldoening, maar dat terzijde. Het begon met praktische dingen als babyspulletjes kopen (check), kraamzorg aanvragen (check), erkenning ongeboren vrucht (vreselijke term, check) en geboortekaartje uitzoeken (nog steeds een to-do, inmiddels met hogere prio). Hoe meer ik lees op internet, hoe langer mijn lijst wordt. Aan bepaalde zaken had ik echt nog niet gedacht of m’n kop in het zand gestoken. Dus opgeven borstvoedingscursus (check), opgeven zwangerschapscursus (check) en regelen kinderopvang (dit is nog een to-do en een gevalletje struisvogel. Ik heb er nog steeds niet over nagedacht wie er op mijn werkdagen op ons hummeltje gaat passen) zijn toegevoegd.
En zo zijn er nog wel een aantal punten die er op m’n lijstje staan. Inmiddels ben ik ook een wandelende zwangerschapsencyclopedie geworden, die precies weet wat er in welke fase van de zwangerschap plaatsvindt. En ik val M. graag lastig met zulke weetjes. “Lief, wist je dat we nu in het derde trimester zitten en de baby nu al zo’n 35 cm lang is en al 900 gram weegt en als de baby nu geboren wordt dan is de overlevingskans al 81%?” Ik heb de indruk dat het bij M. het ene oor ingaat en het andere weer uit. Zolang hij maar weet dat het met de baby en met mij prima gaat, dan vindt hij het best. Hij weet dat hij het regelen aan mij over kan laten.