Eerder schreef ik over de strubbelingen rondom het avondeten bij onze Jet.
Tot begin deze week dacht ik nog dat ik echt een ander onderwerp nodig had voor mijn volgende blog, want er zat echt geen schot in de zaak. Maar dit veranderde gisterenavond ineens. Lees hieronder waarom!

De afspraak was dat Jet en ik samen een receptenboek zouden maken met daarin een ruime keuze van recepten die zij lekker vindt en ook nog gezond en gevarieerd zijn. Ik moet eerlijk zeggen; ik stelde dit een beetje uit omdat ik er tegenop zag dit met haar te gaan doen. Niet handig, want dit was wat we afgesproken hadden en dan moet je het ook doen.
Dus na weer een avond mopperen tijdens het eten, vatte ik de koe bij de horens en ging samen met haar recepten bekijken…Ik had geen slechter moment kunnen kiezen, Jet zat namelijk nog helemaal in de “alles is vies-modus” en riep dit dus bij elk recept wat ik liet zien. Snel maar mee gestopt en op een ander moment weer vol goede moed verder gegaan. Helaas bleken er ook toen weinig recepten te zijn die haar goedkeuring kregen. Wel zag ik iets in haar houding veranderen. Ze zag naar mijn idee wel een beetje in dat ze wel héél véél dingen afkeurde. Uiteindelijk kwamen we dus weer niet echt tot een receptenboek.

Ondertussen hadden we ook nog steeds een paar keer per week “gedoe” aan tafel. Jet wilde dan vooral een zelfgekozen alternatief voor de warme maaltijd. Vaak wilde ze dan een boterham, maar hier hebben we niet aan toe gegeven. Wel mocht ze altijd na het eten nog een stuk fruit of komkommer of iets dergelijks. Want met een volledig lege maag naar bijvoorbeeld de voetbaltraining gaan, kan natuurlijk ook niet.

Gezelliger werd het er helaas niet van. Tot gisterenavond; er stond andijviestamppot op het menu. Iets wat Kaat en Fien heerlijk vinden, maar waar Jet tot gisteren echt nog nooit een hap van had gegeten.
Ze vroeg me haar portie op te splitsen in een deel wat ze wel moest eten en een deel wat ze mocht laten liggen. Zo gezegd, zo gedaan en ineens begon ze te eten……. Ik was bijna te verbaasd er iets van te zeggen en dacht ook; alles wat ik nu zeg kan ervoor zorgen dat ze stopt.
Toen ik haar na het eten een compliment gaf omdat ik het zo knap vond dat ze had gegeten, was ze natuurlijk enorm trots. Het kwartje was gevallen! Ze zei: “Het helpt toch niet als ik niet eet, want ik krijg toch niets anders, dus dan kan ik dit maar beter proberen!” Ik kon alleen maar zeggen dat ik hoop dat ze dit onthoudt en heb haar een dikke knuffel gegeven, zo trots op deze dame!