Hartjes voor Oss

Het was een donderdagmiddag. De kinderen van onze opvang lagen net allemaal lekker in hun bedje en ik had even tijd om wat dingen op de iPad bij te werken. Toen ik de iPad pakte zag ik een nieuwsupdate staan: ‘Vier doden bij een botsing tussen een trein en een bakfiets in Oss’.

Ik kreeg koude rillingen, want ik associeer een bakfiets meteen met kleine kinderen. Ik heb er immers zelf jaren één gehad. Ik twijfelde of ik het bericht zou openen. Wilde ik dit wel lezen? Ik besloot het toch te doen. Wat een afschuwelijk bericht..

Mijn gedachte ging ook uit naar de leidster van het kinderdagverblijf. Zij ging vanmorgen net als ik gewoon een dag werken, als altijd. En wat te denken van de treinmachinist. Hoe moet hij dit ooit te boven komen?

Toen ik die avond thuiskwam heb ik mijn dochters een dikke knuffel gegeven. Wat hou ik toch van ze en wat ben ik dankbaar dat ze er zijn. In de dagen die volgden was het ongeluk volop in het nieuws. Heel Nederland was geraakt. We kennen de slachtoffers niet, maar dit raakt ons allemaal. Ik denk dat het onze grootste angst is dat je je kind ’s morgens wegbrengt en nooit meer terugziet.

We hebben met de kinderen van ons kinderdagverblijf mooie hartjes gemaakt en die opgestuurd naar het kinderdagverblijf in Oss. Om ze te laten weten dat we met ze meeleven. Het is het minste wat we voor ze kunnen doen.

Eén ding kunnen we wel doen. En dat is iedere dag tegen onze kinderen zeggen dat we van ze houden. En telkens wanneer we afscheid van ze nemen, een dikke kus geven en nog even zwaaien. Laten we met elkaar afspreken dat we dat doen.