Yesss het is weer blogtijd! Eigenlijk was het een paar weken geleden al blogtijd, maar het kwam er niet van. Aan inspiratie geen gebrek, maar aan tijd helaas wel.

Ik werk al jaren in de kinderopvang én heb al twee oudere kinderen thuis. Je zou kunnen denken; de klassieke fouten met een peuter komen niet meer voor. Niets is minder waar. Ook bij nummer drie, of misschien júist bij nummer drie, komen ook de klassiekers weer voorbij.

Zo hadden onze dames dit weekend op een open dag een coole Yojo-tatoeage gescoord. Die moest natuurlijk meteen opgeplakt worden. Dat doen we even snel, dacht ik. Net voordat ik hem opplakte werd Kaat woedend. Het duurde even voordat ik door had wat het probleem precies was; hij zat op zijn kop! Tja, als je een peuter bent heb je er niets aan dat de tattoo voor je publiek goed zit. Wanneer jíj naar je arm kijkt, moet Yojo voor jou niet op zijn kop staan! Duh!

Ook vraagt Kaat mij de laatste tijd steeds vaker of ik niet even weg wil gaan, om dan vervolgens kattenkwaad uit te gaan halen. Ze klimt dan op het aanrecht om snoep uit de snoeppot te pakken of gebruikt een zwarte stift om een prachtige bodypainting uit te voeren bij zichzelf. Kaat weet natuurlijk heel goed dat dit niet de bedoeling is, maar vindt dit vooral heel grappig. Ik vond het iets minder amusant en gaf dan ook aan dat ik dit niet meer wilde zien.

Laatst toen ik haar weer van onder tot boven onder de stift aantrof, vroeg ik haar waarom ze dit toch deed. Ze had toch papier genoeg om te kleuren? Haar antwoord was: Maar mama je hebt het toch niet GEZIEN! Tja daar was geen speld tussen te krijgen…