Weken keken we er naar uit; de grote vakantie! En nu zitten mijn eerste werkdagen er na drie weken vakantie alweer op, maar dat vakantiegevoel blijft nog zolang de kinderen vakantie hebben. Na een werkdag lekker buiten zitten en weinig andere verplichtingen, dat voelt als vakantie.

Dat was wel anders de laatste weken voor mijn vakantie. Rennen en vliegen. Voor de meeste ouders vast herkenbaar. Er moet dan nog van alles gedaan worden; een uitje van de sportclub, avondvierdaagse, poetsavond op school en ook op mijn werk moest er van alles ‘even’ af.

Op zich hou ik ervan om lekker bezig te zijn, maar soms is het een beetje té. Dat resulteert dan in stress en in mijn geval vooral een gebrek aan overzicht waardoor ik dingen vergeet. Nu heb ik wel vaker last van wat vergeetachtigheid. Ik kan het na vier jaar niet meer op zwangerschapsdementie steken ben ik bang, maar laatst had ik weer een onhandige actie in de categorie ‘vergeetachtigheid’.

Ik was met een collega meegereden naar een afspraak ik Barendrecht en kwam er op de terugweg achter dat ik mijn jas daar vergeten was. Geen probleem, jassen genoeg en het was mooi weer.

Totdat ik me bijna bij de carpoolplaats bedacht dat al mijn sleutels in die jas zaten. Zonder sleutels kon ik niet met de auto naar huis en niet in ons huis. Best lastig met het drukke programma wat ik nog had die middag. Ook moest ik er natuurlijk voor zorgen dat ik zowel mijn jas, sleutels en auto weer terug thuis kreeg. Op dat moment kon alleen kalmte me redden en met hulp van mijn familie en collega’s is alles weer goed gekomen. Maar op het moment zelf dacht ik: “Hoe kan ik toch zo dom zijn?!”

Diezelfde middag vergat Fien tot twee keer toe haar jas, waar ik haar tot twee keer toe om terug stuurde. Toen ik haar grappend vroeg van wie ze dat vergeetachtige had, antwoordde ze zonder blikken of blozen: “Van papa!”

Het gezegde ‘kinderen spreken de waarheid’ werd hier misschien toch een beetje in twijfel getrokken. Die arme man van mij!