Op wintersport

Eindelijk was het zover: na maanden wachten gingen we dan eindelijk op wintersport. Ik weet niet wie het spannender vond, de meiden of ik!

Op naar Oostenrijk, met de hele auto vol geladen. Fien en Jet waren goed voorbereid, ze wisten dat dit een lange reis zou worden. Kaat dacht na een half uur dat we toch echt al een eind op weg waren en de vraag “zijn we er al” klonk dan ook regelmatig. Zeker toen we na 2,5 uur al sneeuw zagen moesten we er toch echt wel bijna zijn. Gelukkig hadden we voldoende afleiding bij ons. Boekjes, cd’s en een mooie bol wol om te vingerhaken. Jet heeft een hele lange “muizensjaal” gehaakt. Ook spelletjes en filmpjes waren natuurlijk perfect om de tijd te doden.

Eenmaal op plaats van bestemming begon het avontuur van de eerste skiles. Erg leuk om te zien dat de meiden dit alle drie anders aanpakken en beleven. Fien wil vooral heel erg graag doen en heeft weinig interesse voor de ski-juf, Jet vindt haar juist reuze interessant en Kaat vond het eigenlijk allemaal wel spannend. Dat is het natuurlijk ook, 3 jaar oud en dan bij een vreemde juf, die niet eens Nederlands spreekt. Dat was ook wel het moment waarop ik mezelf afvroeg, doe ik hier goed aan?

Maar gelukkig heb ik dan een hele nuchtere man die zegt kom we gaan, ze hebben ons telefoonnummer en als er wat is bellen ze wel. Natuurlijk is dat ook zo, want hoe vaak heb ik dat zinnetje zelf wel niet gezegd tegen ouders wanneer ze hun kindje voor het eerst bij ons naar de kinderopvang brachten? Heel erg vaak…en gelukkig is het bijna nooit voorgekomen dat ik ook echt moest bellen.

En wat is het dan fijn om aan het eind van de week te denken: wat goed dat we dit gedaan hebben, iedereen heeft een topweek gehad. Genoten van het skiën, de sneeuw en van elkaar. Wat was het leuk om de middagen met Kaat te spelen in de sneeuw en met de grote meiden te skiën. Hoe stoer waren ze toen ze de laatste dag van de rode piste naar beneden kwamen, fantastisch!